...και το θέμα είναι ότι σε ήθελα καιρό... κ συνεχίζω να σε θέλω.. ;-)



Φιλιά

Χαμογελάω
Ξανά... ;-)

Αισθάνομαι πως είμαι στην κορυφή του κόσμου, κι ας μην είμαι...
Και νιώθω πως, μετά από πολλούς μήνες, είμαι... καλά!
Το λέω, το ξαναλέω, το εννοώ και το πιστεύω! ;-)

Ξέρεις πότε συνειδητοποιείς οτι έπιασες πάτο; Όταν αρχίζεις να "ανεβαίνεις"...
Λες συνέχεια "έπιασα πάτο, δεν έχει παρακάτω" και όμως κάτι συμβαίνει και ανακαλύπτεις ότι ακόμη πέφτεις, ότι έχει κι άλλο παρακάτω..
Και ξανά από την αρχή: απογοήτευση και κλάματα και να μην περνάς πουθενά καλά και να μην έχεις έναν άνθρωπο να πεις τον πόνο σου, το πρόβλημά σου. Όχι με την σκέψη πως θα σου δώσει λύση, απλά να νιώσεις να σου φεύγει λίγο το βάρος που κουβαλάς μετά από τόσους μήνες ανούσιας "ζωής". Και λέω "ζωής" γιατί τους τελευταίους μήνες δεν ζω... απλά προσπαθώ να επιβιώσω από διάφορες καταστάσεις που δημιουργούνται... ή μήπως που δημιούργησα..;

Γιατί όλα αυτά βέβαια είναι αποτέλεσμα των επιλογών μου.
Και ναι, κάποια στιγμή μέσα σε αυτούς τους μήνες, αναρωτήθηκα πως θα ήταν αν είχα κάνει άλλες επιλογές... και αναρωτήθηκα πολλές φορές.. και χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο ακόμη περισσότερες για αυτές μου τις επιλογές.. κι εκεί είναι που ενώ νομίζεις πως είσαι στον πάτο, ανακαλύπτεις ότι έχει κι άλλη κατηφόρα. Γιατί στην μέχρι τώρα ΜΗΔΕΝ ψυχολογία σου, έρχεται να προστεθεί και η κατάθλιψη και όταν κάνεις την πράξη, βλέπεις ότι έπεσες κάτω από το μηδέν.. άρα δεν ήσουνα στο μηδέν αλλά λίιιιγο πριν απ' αυτό... άραγε τώρα έφτασες στο μηδέν;; (μηδέν ίσον ο πάτος που λέγαμε πριν.. ;-))

;-)
Μπορεί να φαίνονται ασυναρτησίες όλα αυτά, δεν ξέρω.. τα γράφω όπως τα σκέφτομαι...

Δεν μετανοιώνω για τις επιλογές μου.. αν είχα κάνει κάτι διαφορετικό, ίσως να μην ήμουν εδώ τώρα.. και ίσως να μην είχα δει χτες το ηλιοβασίλεμα στο Μόντε Σμιθ...

...χθες το βράδυ είχα τον πιο ήρεμο ύπνο των τελευταίων μηνών...
...σ' ευχαριστώ...

Φιλιά

Όπως λέει και ο τίτλος, συμμαζεύτηκα λίγο!
Άλλαξα.
Άλλαξα πολλλά.
Έχω να αλλάξω ακόμη περισσότερα και πιο ουσιαστικά, αλλά καλή αρχή έκανα πιστεύω.

Καταρχάς το complexara.blogspot.com μας άφησε χρόνους.
Όχι πως είχαμε να χωρίσουμε τίποτα, αλλά ανακάλυψα πως δεν με εκφράζει.
Ναι, είμαι κομπλεξική.
Όχι περισσότερο από σένα που με διαβάζεις όμως.
Όχι περισσότερο από σένα που είσαι εκεί έξω και δεν ξέρεις ίσως ότι υπάρχω καν.

Όλοι μας έχουμε μικρά ή μεγάλα κόμπλεξ. Αν το καλοσκεφτείς, τι σημαίνει κόμπλεξ; Απωθημένο. Όλοι μας έχουμε απωθημένα: ιδέες που μας "καρφώθηκαν", επιθυμίες που δεν πραγματοποιήσαμε, αναμνήσεις που μας ταλαιπωρούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

"Kata bathos" λοιπόν, αυτός είναι και ο λόγος που άλλαξε url το blog μου.
Γιατί, κατά βάθος, δεν είμαι κομπλεξική. Ένας απλός άνθρωπος είμαι σαν εσένα με τη ζωή μου και τα προβλήματά μου.
Γιατί αυτό εδώ το blog, ξεκίνησε λίγο άχαρα και χωρίς πολλές ελπίδες να "επιζήσει", καθότι πριν απ' αυτό υπήρξαν άλλα 2 που τα σταμάτησα πριν τα αρχίσω καν.
Γιατί μέσα απ' αυτό το blog έμαθα να βάζω σε τάξη τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου και όχι να τα "βάζω στην άκρη".
Γιατί δεν με απασχολεί αν με διαβάζει κανείς ή όχι. Μου αρκεί που μπορώ και γράφω τις σκέψεις και τα προβλήματα της καθημερινότητάς μου. Νιώθω να μου φεύγει ένα μικρό βάρος... μέχρι να έρθει το επόμενο.
Γιατί μπαίνει η άνοιξη. Και νιώθω πιο ανάλαφρη. Οι τόνοι σκέψεις και προβλημάτων, όχι δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας, αλλά δεν σου φαίνονται "τόνοι". Είναι πλέον απλά προβλήματα που έχουν λύση.

Και, εν τέλει, επειδή είμαι σαν τις αρκούδες!
Ούτε εγώ ούτε αυτές "λειτουργούμε" με το κρύο.
Τώρα που έρχεται η άνοιξη ξυπνάνε από τη χειμερία νάρκη.
Τώρα που έρχεται η άνοιξη ξυπνάω κι εγώ από τη μαλακία που με δέρνει!

Φιλιά!

Τόσο καιρό που περνάω ΣΚΑΤΑ σκεφτόμουνα εσένα. Σκεφτόμουν ότι καλά περνάγαμε μαζί. Εντάξει, είχαμε τα προβλήματά μας κατά διαστήματα. Σκεφτόμουν πόσο λάθος έκανα που σε άφησα μετά από 4 χρόνια..

Χτες το βράδυ ήμασταν καλεσμένοι στα γενέθλια του Άκη. Είχε κλείσει τραπέζι στο "Καφωδείον". Πήγαμε. Εγώ πέρασα... σχετικά αδιάφορα, με κάτι εκλάμψεις.. χμ.. χαράς δεν το λες αλλά οκ ευχάριστα ήτανε. Ήμασταν στο μαγαζί από τις 20:00 και φύγαμε κατά τις 12:00. Ο Βαγγέλης μέθυσε. Του είπα να πάρουμε ταξί δεν ήθελε. "Είμαι καλά, μπορώ να οδηγήσω". Μετά από 3 κόκκινα φανάρια και πολλά οχτάρια με το μηχανάκι στο δρόμο, φτάσαμε σπίτι. Μέχρι να βγάλω τον μικρό βόλτα, είχε αλλάξει και ξέρναγε ήδη στην τουαλέτα. Τον άφησα. Για να μην τα πολυλογώ, πήγα 2 φορές να δω αν είναι καλά, τον βρήκα να κοιμάται στο πάτωμα, τον σήκωσα να πάει στο κρεββάτι και τελικά ξεράθηκε στον ύπνο. Όχι ότι έχει σημασία αλλά εγώ κοιμήθηκα στον καναπέ με τα μικρά.

Που θέλω να καταλήξω...(ναι, κάπου θέλω να καταλήξω)
Όλον αυτόν τον καιρό που μετάνιωνα που έφυγα από την Αθήνα και που σε άφησα, ανακάλυψα πως έκανα λάθος... Ήσουνα πολύ καλός, απλά όταν έπινες ήσουν κακός. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στον γάμο του αδερφού σου , στο τραπέζι, που με είχες αφήσει μόνη μου... Λίγο αυτό λίγο που συγκινήθηκα από τον γάμο των παιδιών (πολλά χρόνια μαζί και πολύ αγαπημένοι) δάκρυσα... κι εσύ μου είπες "Τι έγινε; Θυμήθηκες κάναν παλιό σου γκόμενο;" ...επειδή απλά είχες πιει (ξανά) και είχες "στραβώσει"... Όχι με μένα... πάντα "στράβωνες" όταν έπινες...

Όταν αφήνεις κάποιον και μετά τον θυμάσαι, συνήθως σκέφτεσαι μόνο τα καλά. Καλό είναι όμως να μην ξεχνάς και τα άσχημα, γιατί αυτά είναι οι λόγοι που τελείωσες την σχέση. Και αυτά θα είναι που θα σε κρατάνε να μην γυρίσεις πίσω και κάνεις τα ίδια λάθη. Θα μου πεις τώρα, "οι άνθρωποι αλλάζουν"...
Όχι δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, τουλάχιστον όχι με την ευρεία έννοια
Οι καταστάσεις τους κάνουν να αλλάξουν, αλλά μόνο για λίγο. Μετά επανέρχεται ο καλός/κακός τους εαυτός. Έτσι είναι.

Και για να κλείσω..καλά περάσαμε μαζί.
Ίσως να σε άφησα για λάθος λόγο αλλά στην τελική έκανα την σωστή κίνηση.
Τώρα μπορώ πραγματικά να σε αφήσω πίσω μου.
Ελπίζω να είσαι καλά και να περνας ακόμη καλύτερα.

Φιλιά