Την Κυριακή που μας πέρασε πήγα στον γάμο του Νικολή και στην βάφτιση της κόρης του (ναι, ναι δύο σε ένα, νοικοκυρεμένα). Λόγω οικονομικών, δεν έκαναν τραπέζι τα παιδιά. Στο μιλητό όμως, οι συγγενείς και κάποιοι κοντινοί φίλοι, μαζευτήκαμε στο σπίτι τους για ποτάκι, μουσικούλα και γλεντάκι.

Ξεκινήσαμε από το σπίτι κατά τις 12 για να πάμε στο σπίτι της Αντωνίας για να φύγουμε να πάμε στο σπίτι του Νικολή για να ντύσουμε νύφη, γαμπρό και μωρό για να πάμε στην εκκλησία για τα μυστήρια.

Παρένθεση: δεν την αντέχω την μουρμούρα. Γενικά δεν την μπορώ, σε συγκεκριμένες περιστάσεις όμως, όπως η προκειμένη, δεν την αντέχω!! Ο Βαγγέλης να μουρμουράει από το σπίτι της μάνας του (βλ. Αντωνία), "πεινάω, θέλω να φάω, να πιω καφέ, δεν πάω πουθενά" και στη συνέχεια στο σπίτι του Νικολή "πεινάω, θέλω να φάω, Νικολή φτιάξε καφέ, και γιατί ήρθαμε τόσο νωρίς κανείς άλλος δεν έχει έρθει, και εγώ θα φύγω δεν θα έρθω στην εκκλησία..." και άλλα πολλά. Κλείνει η παρένθεση.

Για να μην σε κουράζω, πήγαμε στην εκκλησία τελικά. Ο Βαγγέλης με την μάνα του και το Νικολή σε ένα αμάξι και εγώ με τον έναν αδερφό του σε ένα άλλο αμάξι με δυο τύπους που μάλλον το θεώρησαν αγγαρεία να μας πάνε μέχρι την εκκλήσία... Anyway, έγιναν και τα δύο μυστήρια, όλα καλά (λέμε τώρα). Στην εκκλησία κατέληξα να συνοδεύομαι από το αγόρι της Σοφίας, αδερφής του γαμπρού, κουμπάρα, και νονά της μικρής.

Μετά ξεκινήσαμε να πάμε στο σπίτι για το γλέντι. Πήγα... συνοδευόμενη από... τη μαμά του(βλ. Αντωνία)... (μα γιατί απορείς, απορώ... αφού τα 'παμε, "πεινάω, θέλω να φάω, και τι γάμος είναι αυτός χωρίς τραπέζι, και τι μιζέρια" ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ!!).

Πέρασα υπέροχα σε πληροφορώ! Ήπια τα ποτάκια μου, γνώρισα κόσμο, βγάλαμε φωτογραφίες, τέλεια σου λέω τέλεια(και χωρίς μουρμούρα!) Η μοναδική εξαίρεση η μαμά του, που, κατά διαστήματα, ερχότανε και μου σχολίαζε.. τους πάντες! Και όχι και με τα καλύτερα λόγια. Τώρα ανακαλύπτω από που το έχει πάρει αυτό το ... (αχώνευτο να το πω;) anyway..

Μου την ψιλοπέσανε (διακριτικά ε;) δύο, έβγαλα φωτογραφία με τον έναν, έτσι να την έχει αναμνηστική γιατί δεν "παίζει" να με ξαναδεί το παλικάρι. Η δε μαμά του να με συστήνει σε όλους. "Η νύφη μου, του Βαγγέλη είναι, δεν την ξέρεις καλέ;;" Λες και δεν έχω όνομα! Το αβάφτιστο! Εμ το άλλο, "του Βαγγέλη είναι" που το βάζεις;; Εγώ πάντως, αν ήμουν στην θέση της δεν θα το έδενα και κόμπο. Ούτε το "νύφη μου" ούτε το "του Βαγγέλη"...(το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;;)

Ξύπνησα την Δευτέρα και νόμιζα ότι είχα πάει διακοπές στη Χαβάη μία βδομάδα. Σκεφτόμουν ότι αυτή είναι ζωή!
Τώρα, δύο μέρες μετά, σκέφτομαι ότι δεν στέκει να λες "αυτό είναι ζωή" επειδή πέρασες καλά μία μέρα.

Εμ, δεν είναι ζωή αυτό... κατάντια είναι φιλενάδα...

Φιλιά

Θέλω αλλαγή
Όχι! Δεν θέλω αλλαγή!
Θέλω αλλαγές!!!
Πολλές αλλαγές!!

• Θέλω να αλλάξω κινητό και η γαμ*cosmote δεν έχει το κινητό που θέλω, είναι σε έλλειψη λέει...
  

• Θέλω να πάω κομμωτήριο να αλλάξω το μαλλί. Θα το γυρίσω στο ξανθό. Ούτως ή άλλως ηλίθια είμαι, μαλακίες κάνω, εν ολίγοις το όνομα το έχω ας έχω και τη χάρη ;-)
  

• Θέλω να αλλάξω σπίτι! Κανένας μαλ***ς, κανένας π**στης δεν θα κάνει κουμάντο στη ζωή μου! Θα πάω να μείνω μόνη μου ΡΕ! Δεν σε έχω ανάγκη! Μόνη μου ΡΕΕΕΕ!!! Με τον Ερμή! Και να πας να χεστείς ΡΕ! Σιγά που θα κάτσω να σκάσω κιόλας!! Να κάτσεις εκεί να σε ταϊζει η μανούλα σου παλιοάχρηστε, τεμπελόσκυλο, που βγάζεις ένα φράγκο και ο νους σου είναι να πας να πιεις το καφεδάκι σου, που θες να συντηρήσεις και σπίτι και οικογένεια, που είσαι ντροπή ακόμη και για τα σκυλιά γιατί ΟΛΑ τα σκυλιά "δουλεύουν" για το φαί τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ΡΕ! Που θα μου πεις ΕΣΥ ότι έχω κάνει τον Ερμή σαν τα μούτρα μου και δεν κοιτάς τα χάλια της μικρής που είναι συνέχεια κλεισμένη σε ένα δωμάτιο και έχει καταντήσει υστερικό το κακόμοιρο το σκυλί ΡΕ μαλακα!
  

• Θέλω να πάω στην τράπεζα και να τους ξοφλήσω τα χρωστούμενα και να τους δώσω και μια ΜΟΥΤΖΑ μαζί! Βασικά πρώτα θα ρίξω ένα φάσκελο στα μούτρα μου που έμπλεξα, και μετά σε αυτούς...

• Θέλω να πάω για ψώνια γιατί βαρέθηκα να ακούω τόσα "ψώνια" μαζεμένα να λένε μαλακίες...
  

• Θέλω να αποκτήσει νόημα η ζωή μου. Ξυπνάω, βγάζω τον μικρό βόλτα, πάω δουλειά, γυρνάω από δουλειά, βγάζω τον μικρό βόλτα, τρώμε στην μάνα του, ακούω όλες τις μαλακίες του κόσμου μαζεμένες μέσα σε 2 ώρες, ξαναπάω για δουλειά, γυρνάω από δουλειά, ξαναβγάζω τον μικρό (βόλτα, το εμπεδώσαμε νομίζω...), χαζεύω τηλεόραση μέχρι να αποβλακωθώ(πόσο πια;;), κοιμάμαι με χαζοεφιάλτες και ξανά απ' την αρχή... Ε-Λ-Ε-Ο-Σ !!!
  

• Θέλω να πάω για καφέ. Με τον Αντώνη, με τη Λίνα, τη Μαριλένα, την Αντωνία που μένει απέναντι, με τον Στέλιο που δουλεύουμε μαζί στο μαγαζί...

Εφόσον, λοιπόν, δεν μπορώ άμεσα (δλδ ΤΩΡΑ) να κάνω τίποτα από τα παραπάνω, θα αλλάξω το blog. Έτσι για να μου φύγει το μαράζι και να πω ότι άλλαξα κάτι..

Φιλιά

"Είμαι στη Ρόδο.
Πρέπει σε λίγο να πάω για δουλειά.
Η ώρα υποτίθεται ότι είναι 9 παρά το πρωί αλλά έξω μοιάζει σα να είναι νύχτα.
Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά βρίσκομαι σε ένα μαγαζί, τύπου ταβερνάκι. Μαζί μου είναι η Λίνα, ο Στέλιος, ο Βαγγέλης και άλλα 3-4 άτομα που δεν τα γνωρίζω.
Πρέπει να φύγω για δουλειά...
Ψάχνω να βρω έναν τρόπο να μιλήσω στον Στέλιο. Τελικά σηκώνομαι να φύγω και εκείνη την ώρα σηκώνονται και οι υπόλοιποι. Συναντώ τον Στέλιο στην πόρτα...
Εγώ:Τι κάνεις; Καλά είσαι;
Στε:(με βλέμμα περίεργο) Τι έγινε; Δεν σου φτάνει ο Βαγγέλης και ψάχνεις και άλλους;
Εγώ:(κόκκαλο!)Όχι!..δεν είναι έτσι...
Στε:Άντε γύρνα σ'αυτόν!Σα δεν ντρέπεσαι, ο άνθρωπος δουλεύει για να σου προσφέρει τα πάντα κι εσύ του κάνεις τη ζωή δύσκολη!!..."

Ξύπνησα.
Η ώρα 9 παρά δέκα.
Πρέπει να φύγω για δουλειά...

...να είσαι κάπου που δεν θέλεις επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή στην παρούσα φάση;
...να περνάς καλά μόνο όταν βρίσκεσαι στη δουλειά αλλά η συγκεκριμένη δουλειά να σε αφήνει αδιάφορη;
...να σου λείπουν οι φίλοι σου
...να σου λείπουν οι γονείς σου
...να σου λείπουν υλικά αγαθά που άλλοτε τα θεωρούσες αυτονόητα
...να είσαι εδώ και μία εβδομάδα με μια συνεχόμενη ζάλη και να τρέχεις από γιατρό σε γιατρό και άκρη να μην βρίσκεις
...να ενδιαφέρεται για την ζαλάδα σου ένας άγνωστος, που δεν έχει καμία υποχρέωση να σε ρωτήσει αν είσαι καλά
...να μην ενδιαφέρεται ο άνθρωπος που μένεις μαζί του στο ίδιο σπίτι
...να θες να πάρεις ένα τηλέφωνο και να φωνάξεις για τη μιζέρια που περνάς αλλά να μην θες να στενοχωρήσεις τους δικούς σου ανθρώπους
...να αναπολείς την ζωή που είχες
...να σκέφτεσαι ότι τα "προβλήματα" που είχες ένα χρόνο πριν δεν ήταν προβλήματα, συγκριτικά με αυτό που περνάς τώρα
...να σε πιάνουν κρίσεις υστερίας και να χτυπιέσαι μόνη σου με τα μαξιλάρια του καναπέος...
...να αναρωτιέσαι αν έκανες λάθος επιλογές
...να διαπιστώνεις οτι έκανες λάθος επιλογές...

F*ck 2008
Welcome 2009...